Krzyk Marsjasza

Sfereo

2010-01-03T03:07:00.008+01:00

Wiem, że ostatnio zaniedbywałem „Krzyk Marsjasza” (za co przepraszam; postaram się w tym roku włożyć więcej pracy). Mimo to założyłem drugi blog (uparłem się, Krzychu). Chodziłem z takim zamiarem już od jakiegoś czasu. Tym razem będzie to blog mający na celu promowanie poezji, bo takowej jestem miłośnikiem. Wręcz ostatnio płonę z tej pasji.

Niczym prezenterzy radiowi puszczają muzyczne kawałki, ja będę puszczać wiersze. Mało pisania od siebie, po prostu dobra poezja. Może kogoś zachęcę do wierszo-czytania, a komuś innemu odkryję kilku dobrych poetów. Mam taką nadzieję. „Sfereo” ruszył i zaraz wstawię pierwszy wiersz. Serdecznie wszystkich zapraszam!

adres: http://sfereo.blogspot.com/

PODSUMOWANIE ROKU 2009

2010-01-02T01:06:00.011+01:00

Zdążyłem już wytrzeźwieć, trochę nawet odespałem. Na nowy rok życzę sobie solidnej pracowitości. Więc najlepiej zacząć od razu. Zasiąść za biurko i napisać na przykład podsumowanie jeszcze wczorajszego roku. Mimo, że nie obejrzałem jeszcze wszystkich zeszłorocznych filmów, które zobaczyć chciałem, nie przeczytałem wszystkich komiksów i nie dotarłem do wszystkich płyt, do których powinienem, nie ma co zwlekać. Póki jeszcze chcę o tym myśleć, nie będę czekać, aż zaległości zostaną odrobione. W końcu mamy nowy rok i trzeba myśleć o przyszłości, prawda? Tak więc teraz zostajemy jeszcze w roku 2009-tym.

MUZYKA

Muzycznie był to rok niewątpliwie udany. Zaskakująco nawet. W porównaniu do poprzednich lat, akurat przez ostatnie 12 miesięcy udało mi się usłyszeć i poznać wyjątkowo dużo nowych wydawnictw, którym udało się popieścić mój wybredny gust. Nie będę ich wszystkich wymieniać, wspomnę może tylko o tych albumach, które zasłużyły na miano wybitnych. Już na początku zeszłego roku wyszła trzecia płyta zespołu Antony’ego Hegarty. Kobieta, którą Bóg pokarał męskim ciałem, lecz pobłogosławił absolutnie pięknym głosem. Jak już kiedyś napisałem – gorzej dla Antony’ego, lepiej dla nas. Szczególnie, iż albumem „The Crying Light”, Antony And The Johnsons potwierdza, iż z krążka na krążek jest co raz lepszy!
Na pewno płytą, która mnie zaskoczyła jest „Agorapocalypse” szaleńców z Agoraphobic Nosebleed. Słucham ich już od lat, ale do tej pory ta marka uchodziła za reprezentanta grindcore’a prymitywnego, zarówno w formie, jak i w swoim niewyszukanym humorze. Tymczasem Scott Hull wsparty trójką wokalistów (laska najlepsza!) zrobił materiał zmyślnie zaaranżowany, techniczny poniekąd i – ośmielę się stwierdzić – dość poważny! Bo już sama wściekłość tego albumu to nie żarty. Jednak żadne z tych wydawnictw nie zdobędzie tytułu mojej prywatnej płyty roku. A więc „who is the winner”?

PŁYTA ROKU – THEM CROOKED VULTURES „Them Crooked Vultures”

(czytaj recenzję)

Patrząc na miniony rok, nie można też zapomnieć o zremasterowanych reedycjach wszystkich płyt wielkich The Beatles. W prawdzie niektóre wywołały ostre kontrowersje, wzbudzając opinie, iż sztab muzycznych inżynierów miejscami przedobrzył klasyczne albumy. Faktem jednak jest, iż wydawnictwa te przyczyniły się do jakby nowej fali beatlemanii. Od pół roku Beatlesi w mediach są wszechobecni. I bardzo dobrze! Nie wiem, jak Was, ale mnie to cieszy potwornie.
Jeśli chodzi o koncerty to sprawa wyglądała podobnie jak przez ostatnie kilka lat. Jeden duży koncert wyjazdowy i wszystkie ciekawe w Białymstoku. W planach miałem w sumie dwie imprezy poza Podlasiem, bo i na Matta Elliotta chciałem bardzo jechać, acz miałem tego samego dnia swój własny gig. W samym Białymstoku widziałem trzy godne wspomnienia sztuki: Plazmatikon w Galerii Arsenał, Neuropathia na Węglowej i koncert Tomasza Stańko w kinie Forum. Natomiast miano wydarzenia roku w tej kategorii wydaje się być oczywiste.

KONCERT ROKU – APHEX TWIN & HECKER W KRAKOWIE

(czytaj relację)

FILM

Niestety filmowy rok 2009 nie był tak dobry jak muzyczny. Do kina chodzę średnio raz lub dwa w miesiącu, więc trochę tych zeszłorocznych filmów zobaczyłem. Trzeba mi przyznać wytrwałość, bo miniony rok przyniósł kilka gorzkich filmowych rozczarowań. No, bo najgorszy Von Trier w karierze, najgorszy Almodovar, jakiego widziałem. „Rewers” dobry, ale mnie nie zachwycił. Żałuję, iż nie zdążyłem jeszcze zobaczyć nowego Smażowskiego. Ponoć jego „Dom Zły” to kawał świetnego kina. Nadrobię. Jeśli obraz pobije mój typ na film roku w polskich kinach 2009, to zaalarmuję. Natomiast ten tytuł nie przypadł na pewno „Bękartom Wojny”, choć to przednie kino.

FILM ROKU – „BRACIA KARAMAZOW” PETRA ZELENKI

U nas film wyszedł w lutym, ja widziałem go chyba trochę później. Byłem na tym z moją dziewczyną i oprócz nas na sali siedziała jeszcze jedna para. Bardzo kameralnie i doskonale współgrało to z klimatem obrazu. Pamiętam, że wyszliśmy z kina zachwyceni, emocjonalnie bardzo pobudzeni. Chyba najlepszy Zelenka, obok „Roku diabła”. Bardzo lubię tego reżysera, lubię w ogóle Czechów. Kręcą bardzo dobre filmy, świetnie piszą i robią genialne piwo. A tu do tego ponoć opus magnum Dostojewskiego. A raczej zekranizowana próba ze spektaklu w polskiej Nowej Hucie. Sztuka miesza się z rzeczywistością. Wybitne kino!

KOMIKS

Miniony rok to mój osobisty renesans komiksów. Wychowałem się na historiach obrazkowych, dorastałem razem z superbohaterami wydawanymi w Polsce. I gdzieś tam, po drodze, przestałem się tą dziedziną prawie zupełnie interesować. Kwestia pieniędzy, bo pozostałe moje miłości, które okazały się być tymi większymi, też wymagały niemałych środków. Miałem kilka nawrotów, ale już podczas studiów. Wówczas odkryłem sobie komiks poważny, nie tylko superbohaterski. Natomiast zeszły rok sprawił, że zakochałem na nowo. Dość nawet poważnie. Przybywa więcej pieniędzy, można pielęgnować starą miłość. Smutne, prawda? Z komiksów zeszłorocznych, które czytałem, jeden nie pozostawia po sobie żadnej konkurencji.

KOMIKS ROKU – „FUN HOME” ALISON BECHDEL

O tym komiksie powiedziano już chyba wszystko. Amerykański „Time” ogłosił go „książką roku 2006”. Wydanie jego w Polsce uznane zostało za wydarzenie. Wszystkie te „ochy” i „achy” są jednak jak najbardziej zasadne. „Fun Home” to tzw. powieść graficzna. Zupełnie poważna autobiografia autorki, skupiająca się na jej relacjach z ojcem – homoseksualistą. Historia ukazująca niezwykłą wrażliwość, w pełni wykorzystuje medium, jakim jest komiks. Bo to też odwołania do wysokiej literatury, do Prosta, Joyce’a, Camus, Fitzgeralda, czy Faulknera, ale też zgrabnie zakamuflowane emocje bohaterów w obrazie.

LITERATURA

(akurat w tym miejscu wstrzymam się na razie; muszę koniecznie nabyć jeszcze jedną książkę, aby napisać podsumowanie)

Them Crooked Vultures

2010-01-02T00:49:00.003+01:00

Them Crooked Vultures to debiutancki krążek nowej kapeli Josha Homme z Kyuss i Queens Of The Stone Age, Johna Paula Jonesa z Led Zeppelin oraz Dave’a Grohla z Nirvany.
Spodziewałem się w zeszłym roku raczej nowego wydawnictwa QOTSA, czy sugerowanej jedenastej i dwunastej części The Desert Sessions, a tu taka niespodzianka. W sumie wydawać się może, iż tak rzeczywiście mogłaby brzmieć nowa płyta Queensów. Już „Era Vulgaris” (2007) zdradzałapogłębienie zainteresowań Homme’ego korzeniami twardego rocka. W przeszłości jego charakterystyczna wokaliza i gitara spotkały się już z piekielnie mocnym uderzeniem Grohla na „Songs For The Deaf” (2002). Jednak Queens Of The Stone Age nigdy nie mogli nawet marzyć o tak dobrym basiście jak John Paul Jones. A trzeba zaznaczyć, iż wielmożny pan jest również wybitnym aranżerem, odpowiedzialnym poniekąd za geniusz płyt legendarnego Led Zeppelin. Ten skład nie mógł nagrać płyty słabej, a nawet przeciętnej. Album „Them Crooked Vultures” można z jednej strony potraktować jako jedynie zbiór trzynastu hard rockowych piosenek. Każda jest świetna, każdej można słuchać oddzielnie i każda ostatecznie została moim prywatnym hitem. Ale pod tymi melodiami kryje się jakaś genialna metoda. Im dłużej słuchasz tej płyty, tym wyraźniej ją widzisz. Bo to nie do końca są „po prostu piosenki”. Them Crooked Vultures, tych trzech krętych muzyków obmyśliło swój własny styl. To też jest luz i prawdopodobnie skutek w dużej mierze luźnych jam sessions, jednak struktura tej muzyki jest precyzyjnie skonstruowana. Poszukajcie sobie smaczków na tym albumie. Wsłuchajcie się jak to wszystko jest zaaranżowane.
Myślę, czy zajebistość i formułę tej płyty dałoby się streścić w takim oto działaniu matematycznym:

melodie i riffy Josha Homme + aranżacje i multiinstrumentalność John Paula Jonesa + ciężar Dave’a grohla = ten właśnie kręty styl.

Zapewne jest to wielkie i krzywdzące uproszeczenie. Jednak to powinno zachęcić wszystkich urodzonych rock’n’rollowców, żeby posłuchać i ostatecznie uwielbić ten album. Niedawno Grohl powiedział, że tak im się zabawa w Them Crooked Vultures spodobała, iż ten – początkowo niezobowiązujący – muzyczny projekt zamieniają w pełnoprawny zespół. W przyszłości więc szykuje się kolejna płyta. Nie mogę się już doczekać!

Święta, Święta...

2009-12-24T13:35:00.006+01:00

Moje tegoroczne Święta Bożego Narodzenia upływać będą przy dźwiękach oszalałego grindcore'a w wykonaniu Agoraphobic Nosebleed. Czyli będzie istotnie bosko. Bo i w końcu mam trochę wolnego czasu. Odpocznę, najem się i napiję, poczytam, pogram z rodziną w Scrabble. O tak. Lubię Christmasy.
Przy tej okazji chciałbym życzyć wszystkim czytelnikom Krzyku Marsjasza wesołych, spokojnych, pogodnych i relaksujących Świąt Bożego Narodzenia.

Epid

P.S. A tym, którzy grindcore'a nie słuchają, na te kilka dni polecam na przykład płytę "Pink Moon" Nicka Drake'a.

Neuropathia EP

2009-11-07T13:05:00.005+01:00

Nie ma zmiłuj. Grindcore’owcy z białostockiej Neuropathii – nieco ponad rok po premierze longplay’a „Satan owns your stereo” (nota bene najlepszej płyty A.D. 2008 w moim mniemaniu) – wypluwają nowy materiał w postaci niezatytułowanej EP-ki. Zresztą po co tytuł? Wystarczająco sugestywny wydaje się obrazek z okładki. Zrujnowana metropolia, na środku znamię wielkiej rozpierduchy. Jedna z moich ulubionych kapel rozwala po raz kolejny.

To nie tak, że deklaruję się fanem Neuropathii, bo kapela jest z mojego miasta. W muzyce nie ma miejsca na jakikolwiek kredyt ulgowy, czy lokalny patriotyzm. Oni w dziedzinie grindcore’a są po prostu mistrzami i chuj! Chociaż... może się jednak mylę? Nie, nie w kwestii mistrzostwa, zastanawia mnie raczej istota Białegostoku. Bo coś z tym miastem jednak chyba jest. Dead Infection też są z Białego, a to jedna z największych legend polskiego grindcore’a, a nawet legenda światowa. W tym mieście narodził się również Squash Bowels. Nie wiem, czy to przez klimat, mentalność, czy panoszy się tu jakaś niewykryta choroba, roznoszona przez grindcore’owy wirus (taki jak z tytułu ostatniej płyty Squash Bowels). Może w północno-wschodniej Polsce wszyscy rodzimy się ze specjalnym genem, warunkującym wyjątkową wrażliwość na grindcore’a. Oczywiście ujawnia się on niezwykle rzadko, w co którejś jednostce, bo częściej jednak dominuje inny gen, ten discopolowy. O tak! Przewraca nam się tu w głowach! Statystycznie wypadło też i na mnie z tym grindcore’em. Ja również się taki urodziłem. W prawdzie ojciec od kołyski puszczał mi Szczepanika, ale nie dałem się oszukać. Mogę słuchać Beatlesów, Nicka Cave’a, ale grindcore’a się nie wyzbędę. W każdym razie tak to jest, że w Białymstoku mamy najfajniejszych fanów tej muzy i najfajniejsze kapele. A przynajmniej Neuropathię, która potwierdza swoją klasę nową EP-ką. Ta płyta to również świadectwo konsekwentnego rozwoju kapeli. Debiutancka „Graveyard Cowboys” zdradzała jeszcze inspiracje goregrind’em, ale już wyróżniała grupę rock’n’rollowym podejściem do tematu. I wkrótce to właśnie ta swoista „przebojowość” i luz zdominowały muzykę zespołu. Po horrorach niewiele zostało. Panowie najwyraźniej przerzucili się na żarty z rogatego i jego wyznawców, kiczowate kino kopane klasy B i zaczęli zasłuchiwać się w Turbonegro. Po świetnych, rock’n’rollowych duchem, charakteryzujących się tzw. „szwedzkim” brzmieniem - „Satan is a cunt” i „Bubba Luciferi”, do kapeli doszedł niejaki Piotr Polak, który dodał muzyce Neuropathii jeszcze większej przebojowości. Zeszłoroczne „Satan owns your stereo” to – zdaniem piszącego – jedna z najlepszych grindcore’owych płyt ostatnich lat. Dzięki drugiemu gitarzyście kapela nabrała wręcz melodyjności. To już nie była tylko totalna demolka. Te kawałki wbijały się w umysł, je się po prostu nuciło! Wraz z najnowszą EP-ką, zespół ewoluuje dalej. Rozwój słychać przede wszystkim w sposobie aranżowania. Neuropathia na dzień dzisiejszy gra grindcore’a niezwykle inteligentnie. Broń Szatanie rogaty, to nie jest już prymitywna muzyka! Struktura nowych numerów wydaje się być dobrze przemyślana. Riffy są co raz błyskotliwsze, mamy tu sporo ciekawych smaczków, acz wszystko wciąż ładnie napierdala i wyrywa flaki. Kolejnym urozmaiceniem jest też dodatkowy wokalista. Wiadomo, iż ostatecznie zastąpił starego, jednak jeszcze na tym krążku można nacieszyć się kilkoma barwami głosu. Płyta oczywiście nie jest długa. W sumie mamy dziesięć utworów: melodyjne intro, sześć zajebistych grindcore’owych ciosów, wręcz sludge’owy „Journey through the Wasterlands”, cover E.M.F. oraz jeden remiks na zakończenie. Jednak taki strzał wystarczy, by znokautować.

To nie tak, że deklaruję się fanem Neuropathii, bo kapela jest z mojego miasta. Jakie to ma znaczenie? Kolesie nagrali po prostu świetny krążek z inteligentnym grindcore’em. Kawał dobrej muzy i potwierdzenie rozwoju kapeli. Nie mogę się już doczekać następnej płyty! Polecam każdemu, kto lubi grindcore’a. I nieważne, czy jesteś z Białegostoku, Warszawy, Bakałarzewa, czy Kielczygłówka.

. . .

Tekst napisany na potrzeby bloga Distuned Voices.

Jack Kerouac "W drodze"

2009-10-01T02:01:00.013+02:00

Neal Cassady (Dean Moriarty) i Jack Kerouac (Sal Paradise), bohaterowie powieści

Na początku proponuję włączyć muzykę, aby poczuć klimat, czytając ten tekst.

Jest to kawałek Dizzy’ego Gillespie. Ów trębacz był, obok Charliego Parkera, głównym twórcą bebopu. Muzyki, która w latach 40-tych XX wieku zmieniła oblicze jazzu. Styl energiczny, wręcz agresywny, mocno oparty na swobodnych improwizacjach. Gillespiego uwielbiał Jack Kerouac, jeden z najważniejszych przedstawicieli tzw. beat generation. To on wymyślił tą nazwę, a także napisał manifest owego ruchu, opisując cztery swoje pierwsze podróże po Stanach Zjednoczonych. I właśnie o książce „W drodze" tu mowa. Kerouac zainspirowany bebopem napisał ją, jak gdyby grał taki właśnie jazz. Wyszedł na scenę z kilkoma tematami w głowie i obszywając to nieskrępowanymi improwizacjami, zagrał niezwykle energicznie na swojej maszynie do pisania. Ponoć ćpał przy tym amfetaminę. Rzeczona książka została napisana w niespełna trzy tygodnie. Prawie cztery lata z życia w podróży zapisał na jednym zwoju papieru w trzy tygodnie.

Powieść Kerouaca jest o wolności, o tym jak łatwo zostawić wszystko, zebrać z konta wszystkie oszczędności na samochód lub włożyć jedyne 50 dolców do portfela i ruszyć w podróż, bo ciało nie jest w stanie zatrzymać pędzącej duszy. To też książka o przyjaźni, o Deanie Moriarty (alter ego Neala Cassady’ego), totalnym świrze, który przecież wie co to czas. „Wraz z przyjazdem Deana Moriarty’ego zaczął się nowy rozdział mojego życia, który można nazwać życiem w drodze” – czytamy na pierwszej stronie słowa człowieka o nazwisku Sal Paradise, za którym kryje się sam Kerouac. Nieważne są pieniądze, nieważne miejsce na świecie. Razem, czy osobno podróżują po groteskowej Ameryce przełomu lat 40-tych i 50-tych, przeżywając przelotne miłości, łapiąc się tymczasowej pracy, spotykając frapujące osobowości, bawiąc się i szukając istoty życia. Wraz z bohaterami spotykamy innych przedstawicieli beat generation, przede wszystkim Allena Ginsberga i Williama S. Burroughsa, zachwycamy się obłędnymi koncertami jazzowymi, oglądamy malownicze krajobrazy USA. To co mi się najbardziej podobało w powieści Kerouaca to chyba jego styl. Z kart książki aż kipi niespożytą energią! Tam nawet koncert bujającego się przy fortepianie George’a Shearinga rysuje się w naszej wyobraźni jako najdzikszy rock’n’rollowy show. No i przepiękne są opisy krajobrazów. Pisarz eksponuje nam w kilku zdaniach akurat takie detale amerykańskich pejzaży, iż czujemy tę ziemię na własnej skórze. Myślę, że styl autora wpłynął w jakimś stopniu też na moje nieudolne pisanie. Po co siedzieć w nieskończoność nad jednym zdaniem? Wymyślasz temat i grasz ten numer, nie zatrzymujesz się. Oglądaliście film Davida Cronenberga „Naked lunch” na podstawie prozy Burroughsa? Tam w pierwszych minutach główny bohater dosiada się w knajpie do swoich dwóch kolegów. Ten w okularach to alter ego Ginsberga, a ten drugi to Jack Kerouac. W tej scenie twórca „W drodzę” wysuwa pewien wniosek: poprawianie po sto razy każdego słowa to autocenzura, cenzurowanie swoich najszczerszych, najgłębszych myśli. Oczywiście daleko mi do tak radykalnego podejścia i do poziomu Kerouaca, jeszcze grać tak do końca nie potrafię, ale musicie przyznać, że przynajmniej posty na blogu piszę szybciej niż kiedyś.

Sięgnijcie po tę książkę, wsiądźcie w pociąg, autobus, czy wyciągnijcie rękę by złapać stopa. Albo puśćcie w domu dobry bebop i poczujcie „beat” czytając „W drodze”. Świetna, kultowa pozycja! Legenda głosi, iż Tom Waits nauczył się jej na pamięć.

mapa podróży opisanych w powieści

Aphex Twin & Hecker, 18.09.2009, Kraków

2009-09-30T00:17:00.011+02:00

Przed Wami spóźniona relacja z pierwszego koncertu Richarda D. Jamesa w Polsce. Prawie dwa tygodnie poślizgu. Jednak napisać owy tekst musiałem, bo tu i tam czytałem, że gig był do dupy. Nie będę ściemniał. Takich opinii właśnie się spodziewałem.

Nie pamiętam dlaczego kupiłem bilet tylko na jeden z dwóch koncertów Aphex Twina w ramach Sacrum Profanum. Chyba myślałem, że zagra dwa takie same sety. A nie zagrał. Piątkowa sztuka miała być eksperymentalna, sobotnia zaś – bardziej „taneczna”. Ja trafiłem na tą pierwszą. Powinienem zacząć od organizacji festiwalu, ale oszczędzę sobie. Wszystkie ewentualne niedociągłości wybaczam, bo mimo wszystko zrobiono mi dobrze, zapraszając Ryśka na koncert. A trzeba podkreślić, że Aphex Twin to artysta, którego niegdyś obsesyjnie uwielbiałem. O czym świadczyła chociażby kolekcja kilkudziesięciu skradzionych rzadkich singli i EPek na moim dysku twardym. Niby nic wielkiego, bo z pomocą Google niby wszystko znajdziesz, ale ja tego autentycznie słuchałem. I dlatego też przyjechałem do Krakowa czysty jak łza, bez żadnych oczekiwań. W końcu Richard to artysta wszechstronny w swojej elektronicznej paiskownicy, więc darowałem sobie zgadywanie, czy zagra set ambientowy, rave’owy, drum’n’bassowy, gabberowy, czy Bóg wie jeszcze jaki. Rychu to Rychu. Czyli właściwie nic nie wiadomo. Oprócz może tego, że ma głęboko w dupie swojego odbiorcę, co udowodnił w pamiętny piątek. Koncert odbył się w opuszczonej fabryce na krakowskiej Nowej Hucie. Wspaniały klimat, wspaniałe lokalizacja dla tego gigu. Miejsce dla artystów – jak się później okazało, Florian Hecker nie miał supportować Aphexa, lecz razem z nim grać – znajdowało się na górze swego rodzaju rusztowania, umieszczonego dosłownie na środku hali. To co od razu rzuciło mi się w oczy to rozmieszczenie głośników, które otaczały publiczność ze wszystkich stron. Był to pierwszy koncert prawdziwie w surround, na jakim byłem. I przyznam, iż pod względem nagłośnieniowym prawdopodobnie najlepszy przeze mnie słyszany. Ale zanim całe show się zaczęło i gdy jeszcze na rusztowaniu podgrywał sobie Dj Reflex – właściwy support – zapoznałem się wzrokowo z uczestnikami imprezy. Zawsze mi powtarzano, że nie ocenia się ludzi po wyglądzie, książki po okładce itd. Ale moje obserwacje tłumaczą po części późniejszą krytykę występu Rycha i kolegi. Otóż zdawało mi się, iż bardzo duża część publiczności wpadła na imprezę – jak to się mówi – polansować się. No wiecie, wszyscy byli tak fajnie i oryginalnie ubrani, w ogóle wystrzałowi. Dobra. Po samym wyglądzie oceniać nie będę, ale zabawne było, gdy duża część modnej młodzieży na sztuce Aphexa i Heckera najzwyczajniej zatykała uszy wykrzywiając buzie lub – o zgrozo – wychodziła z hali. Teraz czuję się usprawiedliwiony w moich osądach. Tak. Tak. Widocznie koncert się wielu nie spodobał. Co odbiło się później na negatywnych recenzjach w opiniotwórczych mediach. Ale jak człowiek po Richardzie spodziewał się „hitów”, to ja się w ogóle nie dziwię. Aphexowi nawet do głowy nie przyszło, aby przez dwie godziny wałkować „Windowlickera”. Zresztą wydaje mi się, iż miał w dupie jakiekolwiek przypuszczalne oczekiwania publiki. Wlazł na rusztowania taki wymoczkowaty koleś w wyciągniętej koszulce, wystającej spod bluzy, niosąc ogromny plecak ze sprzętem. Usiadł, zdjął buty i zaczął się instalować. Nawet się nie przywitał. Florian Hecker już grał od kilkunastu minut. Tak naprawdę wszystkie przeczytane później zarzuty okazują się słuszne. Było nieprzyswajalnie eksperymentatorsko, nieznośnie głośno. Aphex Twin wraz z Hackerem wypuszczali z niezliczonych głośników otaczających halę totalne odjazdy. Piski, jęki, trzaski, zupełne dziwactwa, obłędny jazgot. Miejscami dźwięki aż wbijały się w głowę, podłoga drżała. A cokolwiek, co można było nazwać beatem, pojawiło się dopiero przed połową występu, kiedy Hecker - jak mi się wydaje, nie jestem do końca pewien - opuścił rusztowania i zostawił Aphexa już samego. Narastające napięcię i zaczyna się spektakularna część wizualna. Lasery, światełka i inne pierdoły. Nie powiem – robiło wrażenie. Najfajniejsze były te zielone. Po tej bardziej tradycyjnej części (czyt. kiedy można było dosłyszeć beaty) nastąpił mój ulubiony fragment gigu. Zabawa dwóch panów sięgnęła granic. Aż mi włosy się jeżyły na głowie. Hałas. Totalny hałas. Otóż ja stałem z wywaloną mordą, gapiąc się na charakterystyczną gębę D. Jamesa, uśmiechającą się do mnie z telebimów nad rusztowaniem. Byłem wniebowzięty. To było tak krzywe, że aż piękne. Kojarzycie kawałek „Ventolin”? To było wielokrotnie wspanialsze! Rysiek katował biednych słuchaczy nawałnicą dźwięków. Jedni się chyba po obrażali, drudzy – o skłonnościach sado-masochistycznych, tacy jak ja – odpłynęli. Kiedy już myślałem, że czaszka pęknie mi od wewnątrz, przyszło w końcu ukojenie. Kilkanaście minut ambientu. I koniec sztuki. Aphex zrobił niewyraźny gest w stronę publiczności (dziękuję?), założył buty i – jak gdyby nigdy nic – po prostu sobie poszedł. On rzeczywiście miał nas wszystkich gdzieś. Cały Ryszard.

Żałuję trochę, że nie zjawiłem się w tej samej hali następnego dnia, posłuchać drugiego setu Aphexa i Hackera. Ale z drugiej strony cieszę się, że trafił mi się akurat ten eksperymentalny gig. Takie coś mogło autentycznie poprzewracać w środku człowieka. Zapewne, gdybym obejrzał ten koncert np. na DVD albo posłuchał na kompakcie, to nie zrobiłby na mnie takiego wrażenia. Klucz znajduje się we wspomnianym nagłośnieniu. Panowie w pełni wykorzystali możliwości jakimi dysponowali. Mnogość dźwięków otaczała nas ze wszystkich stron. Kiedy muzycy sobie tego zażyczyli – czuliśmy wręcz ból, przyjmując na siebie wściekły jazgot. Genialne. Po prostu.

Zdjęcia pozwoliłem sobie pożyczyć z oficjalnej strony festiwalu. Ich autorem jest Andrzej Rubiś.

Kyuss "Welcome To Sky Valley"

2009-09-25T11:58:00.012+02:00

Dziś mam cholernego kaca. A na kaca nie ma lepszej płyty niż „Welcome To Sky Valley” Kyussa. Pomijam ogólnie w tym momencie moje uwielbienie dla stoner rocka i tego krążka. Album ów osiągnął w końcu status absolutnego kultu. Analizowano go i zachwycano się nim już setki razy. Więc nie napiszę nic więcej jak tylko krótki panegiryk na cześć najlepszej płyty na cholernego kaca. Obudziłem się jakieś półtorej godziny temu, ale dopiero przed chwilą dałem radę wstać, zrobić sobie drinka z wody i cytryny (polecam!) i zasiąść za komputer. Męczy mnie niemiłosiernie, mdli wręcz. Wiecie przecież jakie to uczucie, nie muszę Wam pisać. Przez okno do pokoju przedziera się światło słoneczne. Pada pod stopy półki z kompaktami. No jasne! Słońce podpowiada mi, abym wyciągnął „Welcome To Sky Valley”. Tak! Te cholerne stłumione, pustynne brzmienie! Album na kaca wchodzi idealnie! Umila mi ten cholerny poranek. Ba! Myślę, że to jest nawet przyjemne. Mieć cholernego kaca i słuchać Kyussa. Kac. Kac. Kac. Cholerny kac. „Welcome To Sky Valley” to jest zdecydowanie najlepsza płyta na kaca w historii.

"Bękarty wojny" Quentina Tarantino

2009-09-12T19:03:00.007+02:00

Pamiętam jak mój promotor obawiał się „Bękartów wojny”. Cóż ci amerykańscy filmowcy wyprawiają z historią drugiej wojny światowej? Rzecz miała opowiadać o tajnym alianckim oddziale, przeznaczonym do brudnej roboty na terenie okupowanej Francji. Wczoraj byłem na premierze tegoż filmu i rzec muszę: Panie Profesorze, Pańskie obawy były jak najbardziej słuszne. Nowe dzieło Tarantino to istna kpina z historii. Ale niech Pan sobie wyobrazi, jak zajebiście bawiłem się na seansie...

Na Tarantino chodzi się w ciemno. Gdy wypuszcza nowy film, to się idzie na premierę, bo wiadomo, że dostaniemy zabawę najwyższych lotów. Canneńska publiczność – ta sama, która lata temu śpiewała elegię na cześć „Pulp Fiction” – w tym roku nie szczędziła słów krytyki „Bękartom”. Wolała cierpieć razem z Haneke, oglądając obrazy jego dosłownej, porażającej przemocy. Bardzo dobrze. Człowiek powinien się zatrzymać, zastanowić. Przemoc piętnowana być powinna. Ale nie u Tarantino. Tu również jest dużo krwi i okrucieństwa. Acz o ile na początku filmu sceny przemocy – tym razem wyjątkowo odważne, nawet jak na Quentina – mogły przerażać, co widziałem po mojej dziewczynie, to od połowy seansu nieodparcie śmieszyły. Gdy na ekranie widać było bardzo sugestywne skalpowanie nazisty, cała sala zalewała się ze śmiechu. Brzmi przerażająco, prawda? I takie są właśnie „Bękarty wojny”. Przerażająco zabawne. Przemoc w filmach tego twórcy była umowna od zawsze, jednak tym razem reżyser przesuwa granicę niebezpiecznie daleko. A widz jest oczarowany. I mimo, iż wciąż to jest ten sam Tarantiono, odnoszę wrażenie, że nigdy nie był takim kpiarzem. Film miejscami ociera się wręcz o parodię. Jest to parodia historii drugiej wojny światowej, gdzie Hitler przedstawiony jest jako totalny mazgaj i idiota. Parodia filmów typu „Żelazny krzyż” (nie umniejszając Pekinpachowi), czy „Parszywa dwunstka”. Po Hitlerze najbardziej komiczną postacią był – grany przez Brada Pitta – dowódca tytułowych bękartów, bezwzględny, jednak niezbyt bystry Amerykanin, mówiący z akcentem, który też możemy odczytać w ramach parodii. Pitt po raz kolejny zrobił z siebie błazna (przywołuję chociażby niedawne „Tajne przez poufne”) i wyszło mu to świetnie. Jednak największe pochwały już od czasu ostatniego festiwalu w Cannes zbiera Christoph Waltz w roli SS-mana, dumnie noszącego pseudonim „Łowcy Żydów”. Akurat w tym wypadku nie będę podważał opinii bywalców Lazurowego Wybrzeża. To rewelacyjna kreacja, słusznie uhonorowana nagrodą na wspomnianej imprezie. Wiele innych ciekawych postaci przepływa przez liczne poboczne wątki, jak Mélanie Laurent w roli ukrywającej się Żydówki, czy Eli Roth jako, siejący postrach wśród nazistów, Żyd-Niedźwiedź. Cała intryga doprawiona jest jakże charakterystycznymi dla Tarantino dialogami. Mistrzostwo. I co znamienne, nad wszystkim unosi się nieposkromiona miłość do kina. Właściwie wszystko tu się kręci wokół niego. Już sama sama fabuła. Albo mordowanie hitlerowców przez Żyda-Niedźwiedzia jest dla jego kompanów – co wypowiedział ich dowódca – niczym najlepsze kino. Jeszcze wspominanie przedwojennych niemieckich reżyserów, czy zaszyfrowane w imionach bohaterów wszelakie persony filmu, czy postać Bridget Von Hammersmark grana przez Diane Kruger. Jednak – co jest najlepsze w filmach Tarantino – mamy tu mnóstwo nawiązań w samej formie. Gdy przy fabule, akcji i dialogach będzie mógł bawić się niemal każdy, to bardziej wymagający widz będzie mógł odgadywać liczne odniesienia do historii kina. No bo spójrzcie na przykład jak ten film się zaczyna... „Rozdział pierwszy: Pewnego razu w okupowanej nazistowskiej Francji”. Akcja dzieje się gdzieś na „preriach”. Spocony farmer – hodowca bydła – rąbie drzewo. Nagle dostrzega zbliżającą się bandę złoczyńców (hitlerowcy). Woła do swoich córek, by chowały się w chacie. I do tego ta muzyka! Spaghetti western? Jak najbardziej! Zresztą Tarantino początkowo chciał do projektu zaangażować legendarnego Ennio Morricone. Jednak resztę zabawy w odgadywanie zostawiam Wam.

Dawno nie wybawiłem się tak w kinie. Tarantino po raz kolejny dowiódł swego fachu, ale też pasji z jaką tworzy filmy. Czy ktoś potrafi mi wskazać zły film tego pana? Niby „Jackie Brown” był słabszy, ale i tamten obraz dostarczył mi rozrywki. Natomiast „Bękarty wojny” stawiam gdzieś obok uwielbianych przeze mnie „Kill Billów”.

Rogiński / Trzaska / Moretti grają pod "Szóstą część świata" w Białymstoku

2009-09-07T01:59:00.000+02:00

Wróciłem do Białegostoku około osiemnastej. W centrum spotkałem się z moją dziewczyną. Nie mieliśmy za dużo pieniędzy, ale na lody starczyło. Poszliśmy na naszą nowo zbudowaną „starówkę”, gdzie jak zwykle w weekend coś się działo. Za ratuszem odkryliśmy dziwną instalację. To był ogromny nadmuchany ekran. Taki jak popularne żyrafy, po których skaczą dzieci. Ostatnio w tym miejscu stale się coś dzieje. Jeszcze wczoraj stała tam scena, gdzie odbyło się kilka koncertów. Tym razem mieli wyświetlać film.

- Zostajemy?

- A chce ci się?

- Nie bardzo.

Poszliśmy do bankomatu po kasę i dalej na piwo do ulubionego Strychu. Wypiliśmy po jednym i się rozjechaliśmy. Pierwszą rzeczą jaką muszę zrobić zaraz po wstąpieniu do domu jest oczywiście odpalenie laptopa. Moja dziewczyna twierdzi, iż jestem uzależniony od Internetu. Kilka nieprzeczytanych wiadomości i euforia, że Polvo wydał po 12 latach nowy album. Na blogu ktoś nieznajomy zostawił komentarz. Zadzwoniłem do dziewczyny się pochwalić, że ktoś oprócz kilku znajomych to jednak czyta. Pretekst jak każdy inny, w końcu nie widzieliśmy się kilka dni.

- To super! A weź zobacz co dziś mieli wyświetlać na Rynku?

Szybki nur na lokalną stronkę i miałem: Festiwal Kultur „Inny Wymiar - sąsiedzi” - „Jesteśmy tacy sami”. Trwa to od pierwszego września, ale było już szóstego. Godz. 21.00 - „Nasi sąsiedzi z przeszłości - Dziga Wiertowy” pokaz filmu „Szósta część świata”. Nic mi to nie mówiło. Jednak spojrzałem dalej: z muzyką na żywo w wykonaniu Trzaska/Moretti/Roginski.

- O kurwa! – wręcz krzyknąłem rozentuzjazmowany – gra Mikołaj Trzaska. No saksofonista z Miłości i Łoskotu. Puszczałem ci ostatnio dokument o Jacku Olterze. To tamten, co gadał na tle Gdańska z taką waistówką na brodzie. I Macio Moretti pewnie na bębnach gra. On grał na pierwszej Antigamie. Znasz Antigamę. Która jest godzina? O kurwa! Jest równo dwudziesta pierwsza! Właśnie się zaczyna! Lecę tam, zaraz zakładam buty i lecę do centrum.

Zadzwoniłem tylko do kumpla, ale ten był poza miastem. Naciągnąłem na siebie bluzę, włożyłem szybko buty, złapałem kurtkę i wybiegłem z domu. Przed skrzyżowaniem dostrzegłem busa, numer 26, czyli do centrum. Przebiegłem na czerwonych światłach, prawie dogoniłem autobus, ale kierowca nawet się nie zatrzymał na przystanku. Zacząłem do niego machać, chwilę mi się zdawało, że zatrzyma na środku ulicy i mnie weźmie, ale jednak odjechał. „Co za skurwiel?!” pomyślałem. Cóż, musiałem iść z buta, inne busy miały przyjechać dużo później.

Do centrum doszedłem dość szybko. Było minut dwadzieścia kilka po dwudziestej pierwszej. Na wielkim pontonie był wyświetlany niemy film, wyglądał trochę jak przedwojenny dokument. Sceny przerywane były napisami w cyrylicy. Słyszałem muzykę, ale nie widziałem chłopaków. Podszedłem bliżej. Byli schowali po prawej stronie nadmuchanego ekranu, za głośnikiem, tak, że praktycznie nie było ich widać z tej odległości. Postanowiłem obejrzeć film, słuchając ich muzyki w tle, jednak ostatecznie wolałem skupić się wyłącznie na dźwiękach. Szczególnie, iż jeszcze w tym tygodniu przechodziłem chorobę na yass. Wybrałem sobie miejsce praktycznie kilka metrów od muzyków, ale też tak, aby widzieć co dzieje się na ekranie. Jednak wzrok od razu przykułem do tych trzech kolesi. Film praktycznie olałem. Ale to – Panie i Panowie – grał pierwszy saksofon yassu, Mikołaj Trzaska. Grał Macio Moretti, perkusista Łoskotu, znany dziś z Mitch&Mitch, wysoki dziwny facet, który nagrał też basy na pierwszej Antigamie. No i na gitarze – Raphael Rogiński, jak się później okazało pomysłodawca całego kolektywu. Jednak tego typa akurat nie znałem. W momencie gdy wparowałem na imprezę, trio grało głośny obłędny free jazz. Moretti napieprzał ostro w bębny, Rogiński żonglował akordami, a Trzaska dmuchał w rurę jak oszalały. Jeszcze tylko musiałem się przyzwyczaić do otaczającego nas klimatu. Wiadomo, że jak rzecz dzieje się w centrum Białegostoku, pod gołym niebem, w niedzielę, o tej porze, to trafia to zazwyczaj do przypadkowych przechodniów, którzy włóczą się w okół, nie wiedząc, co ze sobą zrobić. Po chwili jednak skupiłem się na muzyce tak, że potrafiłem nawet dosłyszeć stukanie nogą Trzaski, który wybijał sobie rytm. W sumie film oglądało kilkadziesiąt osób, siedząc na schodkach, zespół obserwowało łącznie może z sześciu zapaleńców. Ale panowie widocznie bawili się przednio. Kiedy ja ze swoim zespołem grałem swój ostatni koncert w pewnym małym miasteczku, również wydawało się, że gramy tylko dla garstki. Ale mimo to, powiedzieliśmy sobie, że mamy się zajebiście bawić. I tak było! Kiedyś ponoć na koncercie Voo Voo w nieodżałowanej białostockiej Fabryce Waglewski miał powiedzieć znikomej publiczności: „Cieszę się, że jest was więcej niż nas”. Słyszałem, że tamten gig wypadł im wspaniale. Spółka Trzaska / Moretti / Rogiński nie przejmowała się oddźwiękiem swojego grania. Tak mi się przynajmniej zdawało. Całkiem na luzie pochłonęli się improwizacjami, gapiąc się w monitor laptopa, zagadując do siebie w trakcie grania, uśmiechając się. Rogiński bawił się swoim samplerem pod nogami, przygrywając akordami, czasem nakładając na to dziwne gitarowe rozjazdy, czy zwykłą bluesową solówkę. Partie solowe grał niezwykle lekko, rasował to fajnymi efektami, tak, że brzmiało zajebiście. Moretti przygrywał mu często lżejszym bitem, a czasem zapierdalał jak szaleniec po swoim zestawie. W pewnym momencie, gdy po ekranie płynął lodołamacz, pałker uraczył mnie grindowymi blastami. Wtedy dopiero to się nazywa ostry free! Macio wyciągnął też cymbałki, po których zaczął stukać melodyjki. Spojrzałem co dzieje się na ekranie, a tam jakaś scena z Chińczykami w tradycyjnych strojach. Trzaska również wymiennie grał wymyślane na poczekaniu melodie, tradycyjne solówki oraz free jazzowe łamańce, które zamieniały się miejscami w pisk. W pewnym momencie zamienił swój saksofon na klarnet basowy. Muzyka chłopaków to oczywiście nie był stricte free jazz. W końcu to yassowcy. Wyłapałem na przykład motywy grane na wschodnią nutę, co zresztą pasowało do tematyki filmu, na który od czasu do czasu rzuciłem okiem. Pod koniec sztuki na rynek wbiegło dwóch naćpanych dresów, którzy zaczeli wymachiwać rękoma niczym uczestnicy Love Parade. Wyskoczyli na środek, przed sam ekran i zaczęli odwalać swoje. Zespół miał z tego niezły ubaw. Myślałem, że Rogiński przestanie grać ze śmiechu, a Macio zaraz podchwycił i zagrał prawie drum’n’bassowy bit. W końcu kolesie zaczęli skakać i biegać w kółko po rynku, ale przestali drzeć mordy, więc nikomu już nie przeszkadzali. Panowie kontynuowali improwizacje, aż do ostatniego kadru. Na koniec jeszcze tylko jedno „bęę” i techniczni zaczeli rozbierać sprzęt.

W domu doczytałem, że całe te trio zeszło się dwa lata temu, by nagrać płytę zatytułowaną „Shofar” dla Kilogram Records, nawiązującą do free jazzu i muzyki chasydzkiej. Trzeba by dorwać ten album. A póki co – dziś w nocy puszczam „Amariuch” Łoskotu.

"Asphalt Jungle" Johna Hustona (1950)

2009-08-24T13:23:00.000+02:00

To był kolejny zwykły dzień. Właściwie noc, bo dżungla kipi życiem po zmierzchu. Dix Handley został przetrzymany w areszcie za swój kolejny napad z bronią w ręku. Niczego nie udowodnili, niewielki łup można przeznaczyć na wyścigi konne. Z więzienia wyszedł legendarny Doc Riedenschneider, który zamierzał swój ostatni skok, by godziwie przejść na emeryturę. W realizacji planu mieli mu pomóc Cobby, nielegalny bukmacher oraz Emmerich, szanowany adwokat. Biedna Doll straciła pracę, bo gliny zrobiły nalot na jej klub. Kasiarzowi Louisowi skomplikowała się sytuacja w domu, gdy zachorował syn, a porucznik Ditrich dostał swoją łapówkę. Kolejna typowa noc w półświatku przestępczym, gdzie życie toczy się swoim rytmem. Po niej nastąpiła kolejna i kolejna.

Dzieło Johna Hustona – jednego z najważniejszych twórców dla filmu noir – było ponoć krytykowane za zbyt liberalne przedstawienie podziemia przestępczego. Szumowiny go tworzące, mimo oczywistej amoralności, w tym filmie są jednak ludźmi. Naturalnie przesadą było by napisać, że normalnymi, jednak mają swoje rozterki, wady i zalety. Żyją w świecie brudnym i okrutnym, ale i tutaj trzeba zachować swój charakter. Główną osią obrazu Hustona jest wspominany napad, do którego Doc werbuje Dixa, Louisa i kierowcę Gusa. Sam skok nie jestem jednak najistotniejszym elementem filmu. Choć faktycznie to właśnie od pierwszych chwil rabunku widz zaczyna być naprawdę pobudzony, to jednak po całej akcji emocje nie upadają. Wręcz przeciwnie. Tylko, że w pewnym momencie uświadamiamy sobie, iż poruszają nas sami bohaterowie. I tu tkwi moc całego filmu. W świetnie zbudowanych postaciach. Weźmy takiego Riedenschneidera (znakomity Sam Jaffe) – elegancki, już podstarzały facet z klasą, prawdziwy dżentelman. Zawsze opanowany, krew w jego żyłach płynie wyłącznie zimna. Jednak z drugiej strony jego sława wzbudziła w nim oślepiającą pychę, za co przyjdzie mu zapłacić. Sponsor jego skoku, Emmerich to również człowiek szykowny. Acz jego klasę mają zaznaczyć wszelkie luksusy, którymi się otacza, czy też młodziutka kochanka (wczesna rola Marylin Monroe). Adwokat jednak wie, że tak naprawdę jest bankrutem. Lecz nie chodzi mu o pieniądze, jak się wydaje, a raczej o fason, wrażenie. I w końcu Dix Handley (Sterling Hayden) – koleś od brudnej roboty, o potężnej budowie, którego uważają za bandziora pozbawionego zasad i ludzkich uczuć. To jednak on zdobywa największą sympatię widza, mimo swej złej sławy bezlitosnego zabójcy. W pewnym momencie złapałem się na tym, że pod koniec filmu Dixowi kibicowałem, czy wręcz trochę go usprawiedliwiałem. Motywacją jego przestępstw było marzenie odkupienia farmy, na której się wychował, a która została sprzedana po śmierci ojca.

„Asfaltowa dżungla” jest filmem rewelacyjnym. To klasyka filmu noir. Sugestywne czarno-białe zdjęcia rzucają widza na bruk mrocznego miasta, które pochłania. Nagle stajemy się częścią dżungli, oswajamy się z jej dzikością i dostrzegamy zwykłych ludzi. Emocjonujące kino. Zresztą jest to ulubiony obraz Jean-Pierre Melville’a – innej legendy czarnego filmu.

Charles Bukowski "Miłość to piekielny pies"

2009-08-21T17:40:00.000+02:00

W końcu dorwałem tę książkę. Niestety nie mogę jej zachować na zawsze, bo to egzemplarz z biblioteki, ale i na taki musiałem trochę poczekać. Jeden z trzech zbiorów wierszy Bukowskiego wydany w Polsce, według wielu najlepszy. Nakład dawno już się wyczerpał, a szczęśliwy ten, kto znajdzie pozycję na allegro za stówę. Postanowiłem, że od razu wezmę się za czytanie. Zwykle w Białymstoku ludzie chodzą z książkami do parku. Mamy całkiem ładny ogród przy magnackim pałacu hetmana wielkiego koronnego Jana Klemensa Branickiego. Ale to chyba niewłaściwy pomysł, żeby czytać poezję starego świntucha pośród zieleni, baroku, przyjmując na siebie łaskotanie Słońca i obserwując pary zakochanych, jak ona karmi kaczki, a on robi jej zdjęcia. Poszedłem więc do baru, żeby lepiej zrozumieć mądrości 50-latka. Wydaje się, iż tytuł zbioru „Miłość to piekielny pies” zobowiązuje. Przeczytałem dopiero kilkanaście kawałków (część już znałem), ale to chyba są prawie wyłącznie utwory o miłości, kobietach, seksie i samotności. Rzeczy wręcz elementarne, po narodzinach i śmierci. Życzę sobie wyśmienitej lektury.

jak zostać wielkim pisarzem

musisz wypierdolić bardzo wiele kobiet

pięknych kobiet

i napisać parę przyzwoitych wierszy miłosnych.

i nie przejmuj się wiekiem

ani nowymi talentami.

pij tylko więcej piwa

coraz więcej piwa

i przynajmniej raz w tygodniu chodź

na wyścigi konne

i wygrywaj

jeśli to możliwe.

nauczyć się wygrywać jest trudno –

byle łajdak może być świetnym pechowcem.

i nie zapominaj o swoim Brahmsie

swoim Bachu i swoim

piwie.

nie przemęczaj się.

śpij do południa.

unikaj kart kredytowych

i płacenia za cokolwiek w

terminie.

pamiętaj, że na tym świecie nie ma

dupy wartej więcej niż 50 dolców

(w 1977).

jeśli masz zdolność kochania

kochaj przede wszystkim siebie

i zawsze bądź świadom możliwości

kompletnej klęski

czy jej powody

wydają się słuszne czy nie –

wczesne dotknięcie śmierci niekoniecznie jest

złą rzeczą.

trzymaj się z dala od kościołów, barów i muzeów

i jak pająk bądź

cierpliwy –

czas każdemu jest krzyżem

plus

wygnanie

klęska

zdrada

cały ten złom.

zostań przy piwie.

piwo to wieczna krew.

wieczna kochanka.

spraw sobie wielką maszynę do pisania

i słysząc kroki w górę i w dół

za swoim oknem

wal w nią

wal porządnie

niech to będzie walka na wadze ciężkiej

uczyń z niej byka, co pierwszy raz wbiega na arenę

i pamiętaj o kolesiach

którzy walczyli tak dobrze:

Hemingwayu, Célinie, Dostojewskim, Hamsunie.

jeśli myślisz, że nie wariowali

w malutkich pokoikach

tak jak ty teraz

bez kobiet

bez żarcia

bez nadziei

to nie jesteś gotowy.

pij więcej piwa.

masz czas.

a jeśli nie

też

dobrze.

Boucherie Moderne

2009-08-18T23:02:00.000+02:00

Boucherie Moderne to belgijskie studio tatuażu, stworzone przez dwóch wizjonerów sztuki malowania igłą po skórze. Mimo, iż Jef i Kostek (na zdjęciu obok - od lewej - w takiej właśnie kolejności) nie są dziś jedynymi artystami pracowni, to jednak właśnie oni wyrobili styl z nią kojarzony. Wprawdzie wstępny zamysł był wspólny, to wiadomo, iż obaj mają swoje indywidualne charaktery. Czuję, że mnie bardziej miażdży ręka Jefa. Kiedy zobaczyłem jego prace w którymś numerze Tattoo Fest, po prostu żuchwa uderzyła o ziemię. I nawet nie będę ukrywał, że to właśnie Jefa mam zamiar faworyzować przy okazji tego wpisu. Ale Kostkowi miejsca również nie pożałuję. Może kiedyś uda mi się ich złapać w Brukseli albo na jakimś konwencie w Polsce i dać się podziargać. Szybciej pewno to drugie, bo byli już u nas w czerwcu w Krakowie. No, ale dziś nie ćwiczę stukania w klawiaturę, dziś pokazuję.

linki: oficjalna strona, myspace

Jef

więcej

...

Kostek

więcej

"Rysa" Michała Rosy

2009-08-17T04:57:00.000+02:00

Jeśli chodzi o współczesne kino, to chyba jestem ignorantem. A już szczególnie, gdy mówimy o naszym rodzimym podwórku. Bo o ile w świecie działa jeszcze kilku reżyserów, na których każdy film czekam niecierpliwie, to w Polsce ciemność widzę. Obejrzę sobie czasem jakiegoś Krauzego, Koterskiego, czy Kolskiego, ale z reguły to my filmów już nie umiemy robić. Nawet starzy wyjadacze zapomnieli na czym sztuka polega. Wajda się wypalił, Kutz zajął się polityką, co niegodne jest artysty. Dlatego wyobraźcie sobie, jakie to miłe uczucie zobaczyć dzieło polskie, nowe i dobre. Mowa o zeszłorocznym filmie Michała Rosy, „Rysa”.

Inteligenckie małżeństwo, którego staż widać po wnukach, zmarszczkach i siwych włosach, wiedzie spokojne, szczęśliwe życie, ale jeszcze aktywne zawodowo i towarzysko. Istna sielanka do czasu, gdy Joanna nie dostaje na urodziny kasety z fragmentem pewnego programu, który sugeruje, iż mąż – Jan – został jej podstawiony przez Urząd Bezpieczeństwa, w celu donoszenia na teścia. Bez obaw. Rosa nie podejmuje jakiegokolwiek politycznego bełkotu. Fabuła stanowi jedynie pretekst do ukazania procesu rozpadu, czy wręcz nawet rozkładu związku głównych bohaterów. Zresztą tak naprawdę nie jest istotne w tej opowieści, czy podejrzenia co do mężczyzny były słuszne. Ważna jest zmiana bohaterów, głównie Joanny, którą dotyka w końcu szaleństwo. I w tym miejscu osobiście brakowało mi trochę takiego bezwzględnego ciężaru, który pozwoliłby widzowi mocniej poczuć te postacie. Być może Rosa nie chciał zrobić filmu zbyt niestrawnego, gdyż – jak się zdaje – polska publiczność raczej by go nie przyjęła. Choć i tak film chyba nie zdobył większej popularności.

Ponoć umiejętność robienia filmów zabija w naszych reżyserach odwalanie chałtury w serialach. Rosa debiutował jeszcze przed wysypem tej tandety, pewnie dlatego jeszcze potrafi. Umie napisać dobre dialogi, wie jak ładnie kadrować, a cały dramat do rozegrania powierza parze świetnych aktorów: Jadwidze Jankowskiej-Cieślak oraz Krzysztofowi Stroińskiemu. Ale na polskich aktorów chyba narzekać nie musimy.

Kaznodzieja

2009-07-19T20:04:00.000+02:00

Teksas. Roku pańskiego 1995. W małej knajpce obserwujemy osobliwych delikwentów. Facet z koloradką szuka Boga. Ta dziewczyna obok to chyba jego była. I jest jeszcze ten dupek z irlandzkim akcentem. Zajadają cheesburgery, piją kawę i rozmawiają o aniołach i Genesis. Więc jak to wszystko się zaczęło?
Tak wyglądają pierwsze strony świetnego komiksu Gartha Ennisa i Steve’a Dillona, liczącego w polskim wydaniu 13 tomów. A ta trójka to jego główni bohaterowie. Jesse Custer – były pastor, tytułowy kaznodzieja – szuka Boga. Dosłownie, gdyż ten opuścił Niebiosa i zaszył się gdzieś na Ziemi. Custer chce zmusić Najwyższego, by ten wyznał wszystkim ludziom, że ich opuścił. Dzięki Genesis – stworzeniu powstałym ze związku anioła i demona – które zjednało się z duszą kaznodzieji, posiada on moc, której Pan nasz bać się powinien. Towarzyszy mu jego ukochana, Tulip O’Hare oraz pewien Irlandczyk zwany Cassidym. Ona jest piękna, lecz twarda, potrafi zadbać o siebie. Ojciec nauczył ją doskonale posługiwać się bronią palną. A Cassidy to wampir, który włóczy się po USA bez zobowiązań. Skurwiel, egoista, ale wzbudza w nas sympatię. Oprócz tej trójki, na której skupia się większość akcji komiksu, scenarzysta Gnarth Ennis stworzył dla drugiego planu tuziny równie osobliwych i ciekawych postaci. Mamy Świętego od Morderców, istotę o tak zimnym sercu, iż zgasiła ogień piekielny. Jest Gębodupa – „najgłupszy, najżałośniejszy sukinsyn na tej planecie, świadectwo bożego poczucia humoru”. W komiksie nie mogło zabraknąć typowego schwartz charakteru, Niemca (a jakżeby inaczej) Herr Starra, zdeterminowanego, nieprzyjemnego i przede wszystkim wkurwionego członka tajemniczej organizacji, która planuje spisek o światowym zasięgu. Swoją drogą Ennis musiał tą postacią sportretować, kogoś za kim bardzo nie przepadał; znęca się nad nim niemiłosiernie od chwili gdy przedstawia go czytelnikowi i aż do końca koleś co rusz dostaje pożądny wpierdol. Co ciekawe, część takich czarnych charakterów w komiksie oddaje się przyjemnościom przeróżnych dewiacji seksualnych, wspominajć na przykład biznesmena Odina Quincannona oraz jego nazistowską prawniczkę. Mówiąc jednak o czarnych charakterach, ciężko jest wprowadzić tu podział na dobrych i złych, bo tych pierwszych praktycznie tu nie ma. Niby można pod nich podpiąc chociażby Jessego, ale i jego poczucie sprawiedliwości może wydawać się dyskusyjne.

„Kaznodzieja” to obraz Ameryki widziany oczyma Irlandczyka – Gartha Ennisa. Z odpowiednim dystansem mierzy się on z amerykańskim mitem. Acz chyba jednak sympatyzuje z krajem, w którym obecnie mieszka. Zauważa hipokryzję, głupotę, czy też pewną groteskowość Amerykanów, ale też podziwia ich kraj. Przede wszystkim fascynuje Ennisa amerykańska kultura. Odniesień do tamtejszej literatury, kinematografii, czy popkultury jest co niemiara. Mamy tu na przykład odwołania do twórców beat generation. Cassidy wspomina swoją znajomość z Williamem Burroughsem, czy Dylanem Thomasem (wiem, że Walijczyk i wcale nie bitnik, jednak niewątpliwie miał on ogromny wpływ na cały nurt). Sam wampir zresztą po trochu odzwierciedla styl życia bitników. Również Jesse i Tulip w czasach swej młodości kradli samochody dla frajdy, trochę jak Dean Moriarty u Kerouaca „W drodzę”. W samym komiksie granych, czy śpiewanych jest wiele melodii, tak więc można byłoby stworzyć ciekawy soundtrack do tego dzieła. Wprost świetnie czyta się dyskusje Jessego i Cassidy’ego na temat filmów, kabareciarzy itd. Jednak najsilniej czuć tutaj ducha dzikego zachodu. Ennis kocha wręcz westerny, tak samo jak jego bohater, kaznodzieja Custer. Sama jego opowieść jest przecież swego rodzaju westernem. Kaznodzieja – w końcu Teksańczyk – zalewa się bourbonem, marzy o własnym wierzchowcu, w końcu zostaje szeryfem małego miasteczka, a jego mentorem jest wyimaginowany John Wayne. Origin Świętego od Morderców to mroczniejsza wersja „Bez przebaczenia”, a sama postać – jak chcieli twórcy – stylizowana jest na Eastwooda i Lee Marvina, siejąc spustoszenie morderczym wzrokiem wyłaniającym się spod kapelusza i parą magicznych coltów. Zresztą doczytajcie komiks do końca. Zakończenie jest wspaniałe, prawda? Ennis odnosi się też do historii, zarówno Stanów Zjednoczonych, jak i Irlandii. Zresztą autor poświęca trochę miejsca na rozliczenie ze swoją ojczyzną. Wydaje mi się, że przez historię Cassidy’ego możemy odczytać stosunek scenarzysty do kraju ojczystego.

Ten komiks wciąga niesamowicie! Jest świetnie napisany, znakomite dialogi, fabuła po prostu miażdży. Do tego mnóstwo humoru, miejscami jest strasznie (scena z wampirem z rzeki – autentycznie się wystraszyłem), cholernie dołująco, a nawet są momenty wzruszające. Bo obok krwi, czy soczystej łaciny, mamy tu też lovestory. No i jeden z moich ulubionych wątków – motyw przyjaźni. Ostatni dialog Jessego i Cassidy’ego przyprawił mnie o przyspieszone bicie serca. Nad samymi znaczeniami tej opowieści nie ma co tu się rozwodzić. Po prostu trzeba to przeczytać.
Na sam koniec wypada też wspomnieć o rysunkach Steve’a Dillona. W róznych źródłach ocenia się jego kreskę jako bardzo realistyczną, miejscami wręcz naturalistyczną. Zauważyłem jednak, że ten jego realizm z zeszytu na zeszyt trochę słabnie. Aczkolwiek Dillon przypadł mi do gustu, szczególnie sposób w jaki rysował twarze. Każda postać została obdarzona chrakterystycznymi rysami. Już nie mówię tu o Gębodupie, ale weźmy przykład ucharakteryzowanie facjaty Jody’ego – goryla demonicznej babki głównego bohatera. Dillon szczególnie mocno wypada przy rysownikach, którzy szkicowali opowieści poboczne do całej fabuły, jak Steve Pugh w historii Świętego od Morderców, czy Peter Snejbjerg w epizodzie o przeszłości Herr Starra. Spore wrażenie robią okładki poszczególnych zeszytów popełnione przez Glenna Farby’ego (pamiętam go jeszcze ze Slaine’a). Mistrzostwo, tak jak cała seria.

Stereolab / Today Is The Day

2009-07-10T01:37:00.000+02:00

Na początek dwie wyjątkowe płyty, dwóch wyjątkowych zespołów, które reprezentują zupełenie inne sceny, które grają muzykę o zupełnie przeciwnych nastrojach. Mianownikiem łączącym oba te bandy jest w pewnym sensie pewna bezkompromisowość.

Stereolab – Emperor Tomato Ketchup

Dyskusje na temat terminu „muzyki niezależnej” były popularne odkąd pamiętam. Jedni – nawet ci posądzani o ową niezależność – podkreślają nonsens tego pojęcia, drudzy używają go wręcz namiętnie. Sama szufladka tzw. muzyki niezależnej od zawsze była niezwykle elastyczna. Kiedyś np. takim indie rock’iem nazywano The Jesus and Mary Chain, czy nieco później Sonic Youth lub Fugazi. Dziś to są m.in. The Strokes, czy The White Stripes, które nota bene nagrywają dla majors’ów i ogólnie śmierdzą komerchą. W końcu tacy Stripesi największą popularność zyskali po swojej reaktywacji, zainspirowanej lukrowym kontarktem, a już po rozwodzie (no kto by chciał jeździć w długie trasy koncertowe ze swoją byłą żoną bez zastrzyku konkretnej gotówki?). Spójrzmy teraz na Stereolab. Anglicy od lat funkcjonują jakby w zupełnie innym wymiarze, nie oglądając się na nikogo, nagrywają swoje płyty. W tym wypadku ciężko jest też mówić o jakimś undergroundzie, bo Stereolab jest przecież powrzechnie przez krytykę chwalony, uważany za band niezwykle influencyjny. I nie chcę w tym miejscu napisać, iż oto w końcu mamy prawdziwy niezależny band. Absolutnie nie. Jednak czasami odnoszę wrażenie, że mimo statutu legendy, mają wszystkich głęboko w dupie. Ich zeszłoroczna płyta – „Chemical Chords” – została wydana bez żadnych zapowiedzi, czy większej promocji. Zupełnie tak po prostu. Doszło do tego, że ja – zdeklarowany fan – dowiedziałem się o jej istnieniu kilka miesięcy po premierze. To było jak: „Stereolab nagrał nowy album? Wow! Ale kiedy?”

O nowym krążku jednak pisać nie będę. Myślę, że lepiej zaprezentować ich czwarty album – „Emperor Tomato Ketchup” – bez wątpienia najważniejsze dzieło grupy. Nie jest to jednoznacznie moja ulubiona płyta Stereolabu, bo chyba na równi ubóstwiam drugi longplay, „Transient Random-Noise Bursts with Announcements”. Jednak „Emperor” wydaje się być tym najbardziej reprezentatywnym, kuliminującym poszukiwania i definiującym ich styl. Na pierwszy rzut ucha może wydawać się to muzyka nadwyraz łatwa i przyjemna. Płyta rozkosznie relaksuje, a na pierwszym planie słuchamy ładnych pop-owych melodii. By jednak zrozumieć tą muzykę w pełni należy się w te dźwięki zagłębić, przysłuchać uważniej, skupić się. Wtedy pod subtelną melodyką usłyszymy m.in. wyraźne wpływy krautrock’a, pop’u lat 60-tych, Velvet Underground, mnogość wymieniających się i nachodzących na siebie motywów, wygenerowanych przez szereg najrozmaitszych zabawek. Bo oprócz tradycyjnego instrumentarium w postaci gitar, bębnów, smyczków, mamy tu przeróżne syntezatory (m.in. syntezator Moog’a), elektryczne organy (np. Farfisa) i inne cacka, o których nigdy nawet nie słyszałem. Okazuje się, że struktura tych kompozycji jest dosyć skomplikowana. Wszystko to, podszyte urokliwymi wokalami Laetitii Sadier i Mary Hansen, nadzwyczajnie hipnotyzuje. Szczególnie, że liderzy – wspomniana pani Sadier i przede wszystkim Tim Gane (fan Neu!, Fausta, Ennio Morricone’a, czy Nurse With Wound, z którym Stereolab nagrał swego czasu split) – potrafią pisać po prostu świetne kawałki. Posłuchajcie tylko opartego na lekko hip-hop’owym bicie „Metronomic Underground”, natchnionego francuską piosenką „Cybele’s Reverie”, czy wręcz punk’owego „The Noise Of Carpet”.

Today Is The Day – In The Eyes Of God

Ponoć styl Today Is The Day powstał, gdy Steve Austin – dusza, mózg i serce zespołu – wkurwił się pewnego dnia na rodziców, zszedł do piwnicy, włączył gitarę możliwie najgłośniej i grając na niej, jednocześnie wrzeszczał do sufitu: „Pierdolę Was!”

„In The Eyes Of God” przedstawia ów styl już dopracowany, w stadium, które podobało mi się nabardziej. Muzyka Austina wyszła gdzieś z ducha hard core’a, nabierając kształtów nosie rock’owych. Zresztą pierwsze trzy płyty wydane zostały przez Amphetamine Reptile – labela specjalizującego się w tym gatunku (pod skrzydłem AR ponadto nagrywał m.in. Helmet). Z płyty na płytę wkurzony Steve urozmaicał swoje dźwięki nowymi składnikami. Na „In The Eyes...” styl zespołu został wzbogacony o elementy grindcore’a. Dodać do tego Brann’a Dailor’a za perkusję (dziś Mastodon) i mamy album – w moim odbiorze – niemal doskonały.

Dla jednych Steve Austin jest szaleńcem i pojebem, dla innych nawet geniuszem. Dla mnie jest nimi wszystkimi na raz. Chryste! Jak ta płyta się zaczyna! Utwór tytułowy to jeden z najlepszych pierwszych kawałków w moim mniemaniu. Krótki fragment pewnego filmu dokumentalnego, stłumione gitary, bębny Dailor’a budują napięcie i miazga. Krzywa, wykrzyczna, obłędna melodia, ściana dźwięku. Słuchać maksymalnie głośno! Dalej wściekły grindowy blast. Boli. Austin daje upust swemu szaleństwu, Dailor na swym zestawie perkusyjnym wręcz lata (genialny pałker – bardzo jazzowy jak na rockowca). I tak jest do końca tego longplaya. Szaleństwo, zgrzyty, piski, hałas, nieludzkie wrzaski Austina, czy też dziwaczne melodie i gdzieś ulatująca czarnomagiczna aura. A wszystko za pomocą głosu, gitary, perkusji, basu Bill’a Kelliher’a i stylowych sampli. O tekstach Steve’a nie ma co się nawet rozwodzić. Bełkot człowieka, który ma nierówno pod sufitem. Przytoczę może jeden – mój ulubiony – tytuł: „The Russian Child Porn Ballet”. Sztuka? Bezsprzecznie, przez duże „S”! W końcu wzburza emocje i to cały wulkan. Nie są to jednak bynajmniej emocje pozytywne. Słuchanie tej muzyki sprawia ból. Ukojenie na końcu nie przychodzi. Po kilkuminutowej noise’owej improwizacji w środkowej części „There Is No End”, Steve Austin – razem z indiański szamanami – za pomocą pomylonych dźwięków odprawia rytuał. Kończy się płyta, a słuchaczowi pozostaje niepokój.

. . .

Dopiero w trakcie pisania tego posta zorientowałem się, iż zajebiście pasuje on do herbertowskiego pojedynku Apollina i Marsjasza. Może powinienem wkleić w tytuł bloga również imię boga piękna, bo w tym wypadku owy pojedynek nie został jednoznacznie rozstrzygnięty. Obie płyty 10/10.